Czy kosmici odwiedzili Kotlinę Kłodzką?
Dwie historie, po których trochę inaczej patrzy się w niebo

Droga Mleczna nad nocnym niebem
Droga Mleczna. Fot. garwol / Wikimedia Commons, CC BY 2.0

Jak to jest, że kosmici – jeśli rzeczywiście odwiedzają naszą planetę – z takim upodobaniem wybierają miejsca, do których niełatwo się dostać? Nie ma tam zasięgu, na ogół jest niewielu świadków. Dlaczego nie lądują we wrocławskim rynku albo w centrum jakiegoś innego dużego miasta, gdzie mogliby przedstawić się ludzkości, zrobić sobie zdjęcie z prezydentem, a potem udzielić wywiadu? Cóż, kto wie… Najwyraźniej wolą ciszę i spokój, z dala od zatłoczonych ciast i typowo turystycznych lokalizacji. Nic więc dziwnego, że widziano ich akurat w Kotlinie Kłodzkiej, i to dwa razy. Podobno.

Incydent pierwszy – Huta, lipiec 1987

To była ciepła, ciemna noc; zwykła, jedna z wielu tamtego lata. Nic nadzwyczajnego. Huta – mała miejscowość nieopodal Spalonej i Owcy z Widokiem, na ogół nie oferowała zbyt wielu wrażeń. A jednak tamtej nocy, pewna grupa znajomych miała przeżyć w Hucie coś niezapomnianego, ponieważ jeden z nich dopiero co został posiadaczem nowiuteńkiego odtwarzacza wideo. Pamiętajmy, był rok 1987. Sam fakt posiadania magnetowidu stanowił już wydarzenie nadprzyrodzone. 

Przyziemna, natomiast, okazała się usterka, która popsuła seans – odtwarzacz odmówił współpracy. Grupa rozczarowanych znajomych posiadacza magnetowidu obrała więc inne plany. Postanowili pokręcić po wsi nocą, od domu do domu, jak robili to sto razy wcześniej. Ale ten jeden raz okazał się inny. 

Przemierzali samotną leśną polanę, gdy jedno z nich zorientowało się, że nie idą sami. Początkowo, pozostali nie chcieli go słuchać. Przecież w górach nocą spotyka się różne stworzenia, od sarny po człowieka, któremu zepsuł się magnetowid. Więc po co się bać? – żartowali. 

Ale gdy lewitująca postać w czarnej pelerynie prześwietliła ich żółtym wzrokiem, przestało być im do śmiechu. 

Zeznania świadków tamtego spotkania obejmują nienaturalną ciszę i chaotyczną ucieczkę. Są w nich panika i odrealnienie, a nawet świetlista mgła w kolorze oczu przybysza, która spowiła niebo i zniekształciła czas. Gdy przerażonym przyjaciołom wreszcie udało się schronić i porównać zeznania, wszyscy byli zgodni, że całe zdarzenie nie mogło trwać dłużej niż kwadrans – a jednak zegary jednoznacznie wskazywały, że od początku zajścia minęła pełna, okrągła godzina.

Wreszcie, ktoś z paczki przypomniał sobie o jasnym obiekcie, który widział wcześniej, unoszący się nad lasem. Ktoś inny postanowił potem wrócić do lasu i sprawdzić to wskazane miejsce. Tam, w trawie, zobaczył szeroki na kilka metrów ślad na kształt wypalonego okręgu.

Incydent drugi – Lutynia, lipiec 1998

Lutynia koło Lądka-Zdroju to kolejne miejsce w Sudetach, które mogłoby widnieć na liście kameralnych ziemskich zakątków – w sam raz dla turystów z kosmosu. A może naprawdę widnieje? Bo jak inaczej wyjaśnić, co wydarzyło się tutaj w lipcu 1998 roku?

Dwaj mężczyźni wracali nocą z wycieczki po czeskiej stronie granicy, kiedy dostrzegli światła, które według ich relacji zaczęły zbliżać się do ziemi. Potem mieli zobaczyć niewielki obiekt unoszący się nad łąką, wydający osobliwe światło i poruszający się w sposób, którego żaden z nich nie potrafił wyjaśnić.

Co ciekawe, chociaż obaj mężczyźni znajdowali się w tym samym miejscu i patrzyli na tę samą rzecz, każdy z nich wspomniał później obiekt zupełnie inaczej. Jeden zapamiętał go jako metalowy dysk z kolorowymi światłami. Drugi porównywał jego kształt do tylnej części Forda Sierry. Przyznacie, że jest w tym coś ujmującego – bo jeśli rzeczywiście był to statek kosmiczny, okazałoby się, że Ford Sierra stanowił w latach dziewięćdziesiątych standard międzygalaktycznej myśli technicznej.

Najdziwniejsza jednak w całej tej historii nie jest wcale metalowa konstrukcja ani jej domniemany związek z niemiecką motoryzacją, ale – ponownie – czas, który zdawał się wykrzywić przez spotkanie z obcym obiektem. Jeden z mężczyzn twierdził bowiem, że stracił pamięć obejmującą niemal sześć godzin po spotkaniu. Pamiętał światła, pamiętał dziwny pojazd, a potem dopiero poranek we własnym domu, nie potrafiąc wyjaśnić, jak się tam znalazł.

Owca w kosmosie

Nie ma żadnych wiarygodnych dowodów na to, że bohaterowie incydentów zostali porwani przez kosmitów, poddani eksperymentom albo że w ogóle spotkali coś pozaziemskiego. Z drugiej strony wszechświat jest ogromny. Samo przekonanie, iż jesteśmy w nim jedynymi istotami, wydaje się podejrzanie aroganckie. 

Nasze Góry Bystrzyckie od dawna mają opinię miejsca, w którym ludzie potrafią się gubić. Pełno tu historii o błędnych ogniach, przedziwnych postaciach i podróżnikach, którzy nie zawsze lądowali tam, dokąd chcieli trafić. Mamy nawet Drogę Zbłąkanych Wędrowców! Tak, Kotlina Kłodzka to dobre miejsce dla opowieści, które przypominają nam, jak niewiele wiemy o świecie, w którym się urządziliśmy.

Więc gdyby okazało się, że ktoś rzeczywiście przylatuje do nas z innych planet… To nie ma co się dziwić, że wybiera właśnie Góry Bystrzyckie! Są tu piękne widoki, mało ludzi, sporo lasów, a nocą jest tak ciemne niebo, że można oglądać gwiazdy bez specjalistycznego sprzętu. Zresztą, kiedy spojrzeć wieczorem z tarasu Owcy na Kotlinę Kłodzką i światła rozsypane gdzieś daleko pomiędzy górami, nie da się ominąć myśli, że z odpowiedniej odległości nasza mała planeta musi wyglądać naprawdę pięknie. I że może warto byłoby ją odwiedzić, choćby na chwilę.

Jeśli więc podczas pobytu w Owcy zdarzy Wam się zobaczyć nad lasem jakieś dziwne światła albo spotkać na spacerze postać w czarnej pelerynie, koniecznie dajcie znać. Chętnie wysłuchamy Waszej historii. Zaparzymy herbatę, posiedzimy trochę dłużej i razem zastanowimy się, co właściwie widzieliście – UFO, czy któregoś z Bystrzyckich duchów. One, jak Wy, zawsze są tutaj mile widziane.